Unha historia do meu avó

Un día escuro de inverno (eses días eran curtos e fríos), o meu avó tiña ovellas e cabras e ían para o monte todo o día, e mentres el tiña que outonar- botar o pan-.
Deixounas soas toda a maña e de repente viñan correndo unhas poucas e díxolle a miña avoa:
-- Ha ser o lobo que ataca as ovellas...
Foi correndo coa escopeta cara el pero non o veu. Tiña seis mortas. O día seguinte botou as cabras e as ovellas e foi con elas e o meu avó agachouse detrás dun valado e volveo e o meu  avó matouno e colgouno nunha pena cun pau.

Informante: Carmen

Idade: 87

Relación: Avoa

Lugar: Florida 

Parroquia: Miraz

Conto recollido: Por Manuel Campo Fariñas

Josefa e Manolo

Xoán era un home moi bo pero un pouco pesado. Un día Xoán e mais Linda separáronse, e  Xoán non sabía facer a comida e foi á casa de Josefa e mais Manolo. Estes non sabían que se separaran. Era de noite e despois da cea puxéronse os tres a xogar ás cartas. Cada vez víase mais escuro. Cando chegou a hora de que Xoán marchase para casa foise pero con moito medo.

Outro día volvía estar alí. Cearon o pan que facía Josefa mais Manolo e o queixo que facía Josefa da vaca que tiña; e o lambón do Xoán  comíao todo. Cando foi para casa volveu outra vez con moito medo.

Noutra ocasión, Manolo colleu unha lata furouna por baixo e meteulle brasas e Xoán coma sempre volveu, ceou, xogou as cartas e foise para casa. 

Pero no medio do camiño encontrou as brasas soltando chispas co aire e Xoán tiña moito medo. Por se isto era pouco fórao acompañando un lobo por todo o camiño e Xoán tiña moito medo pero non lle pasou nada .

Nunca volveu e aprendeu a facer a comida el só.

Informante :Carmen Blanco Vázquez .          

Idade : 82 anos .         

Relación :é a miña  avoa                  

Casa : Cardeiro      

Lugar : Racamonde              

Parroquia :  Condes

Conto recollido por María Carballido Castro

Os consellos do corvo

Un corvo vello, antes de sacar os fillos do niño dáballes algúns consellos, para que souberan andar sen perigos pola vida.
Decíalles:
--Cando vexades vir un home, escapade, que vos pode matar. Se vedes que trae un pao furado, unha escopeta como eles din, escapade anque estea lonxe.Se vedes que baixa para coller unha pedra, escapades tamén aínda que estea lonxe.
Nisto, fala un dos corviños, e preguntoulle ao pai:
--E se trae a pedra no peto?
Contestalle o pai:
--Podeste ir,que xa sabes andar.

Recollido por Iria Fernández Buján de a súa avóa: 

Divina Vigo Morandeira (80 anos)

Anafreita