Unha historia do meu avó

Un día escuro de inverno (eses días eran curtos e fríos), o meu avó tiña ovellas e cabras e ían para o monte todo o día, e mentres el tiña que outonar- botar o pan-.
Deixounas soas toda a maña e de repente viñan correndo unhas poucas e díxolle a miña avoa:
-- Ha ser o lobo que ataca as ovellas...
Foi correndo coa escopeta cara el pero non o veu. Tiña seis mortas. O día seguinte botou as cabras e as ovellas e foi con elas e o meu avó agachouse detrás dun valado e volveo e o meu  avó matouno e colgouno nunha pena cun pau.

Informante: Carmen

Idade: 87

Relación: Avoa

Lugar: Florida 

Parroquia: Miraz

Conto recollido: Por Manuel Campo Fariñas

Torre de Miraz

A muralla de Miraz , tiveron que facer moitas reformas principalmente no muro e dentro da torre.

A muralla esta cuberta de silvas, na porta hai un arco de flores. Esta prohibido entrar nela. Dentro hai un prado cheo de árbores. Arriba están os antigos caños. 

É unha muralla que ten máis de 100 anos pero esta en moi bo estado.

Informante:  Carlos Pena Vázquez. 
Idade: 57 anos
Relación: o pai de Rebeca Pena
 Nome da casa: Casa da Pena
Lugar:A Pena
Parroquia:Miraz

O galo e o raposo

Un día pola mañá cedo o galo andaba polo prado endiante correndo e saltando. As galiñas puxéronse en círculo e o galo andaba dando voltas arredor das pitas.

Cando saiu miña avoa viu ao raposo marchar .

Agora xa sabemos cando vén o raposo ou cando non porque se vén, o galo anda nervioso.

Informante: Carmen Fariñas
Idade: 87 anos
Relación: A miña avoa
Lugar: A Florida
Parroquia: Miraz

Os cabeceiros,como se fan

Usábanse catro troncos de madeira, xestas, palla e varas de salgueiro. Uníanse os troncos facendo un cadro que era a base, cun trade facíanse oito buratos na mesma e metíanse oito varas gordas, e íanse enleando varas máis finas entre as outras, estaban peladas para que aguantaran máis,e deixábase un oco para a porta.
Para o teito poñíanse xestas enliándoas e poñéndoas en forma de cono para que non entrase a auga.No curuto, para que non entrase a auga poñíase un cono de palla, cada ano cámbiaselle as xestas.
Usan dúas ferramentas: unha trade e unha coitela para pelar as varas. Colocábanse sobre unhas pedras e nunha pena.
Servía para gardar o millo. Tardábase máis ou menos unha semana en facelo.
Este fíxoo meu avó, José Romero Fernández da casa de Camilo, nas Laxes, Miraz.