Amosando publicacións coa etiqueta Xiá. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Xiá. Amosar todas as publicacións

1 de abr. de 2014

Muíños



Muíño do Rouchelo
Todos estes muíños que vou citar eran muíños de maquía excepto o muíño de Rouchelo .
  Por exemplo : Cobran un kilo por un ferrado 
  
O MUÍÑO DE RON  
É un muíño da aldea da Pontexiá era propiedade de José Jul .
 Fai sobre 25 anos que non moe .
 
MUÍÑO DE PORTALAMOSO
Este muíño leva o nove da aldea ( Portalamoso) a que pertence,é de Avelino Cruzado .
Non moe . Leva sobre 50 anos 
 
O MUÍÑO DE FRAGA
Era da casa de Pereiro na aldea de Lousado , propiedade dun señor que se chamaba Ángel Ares Garcia , leva un 40 anos que non moe .

O MUÍÑO DE ROUCHELO
Este muíño non era de maquía, era duns cantos veciños entre eles estaba meu avó . Leva entre 40 aproximadamente que non moe. Está entre dúas aldeas que se chaman Currás e as Pozas . 

Informante : Jośe Ares Zas 
Idade :60 anos 
Relación:Avó
Lugar: Lousado
Parroquia: Xiá   

Escola de Xíá

Fai aproximadamente no ano 1.955 empezouse a escola preto do cruceiro de Xiá A escola ian todos os nenos /as da parroquia Naqueles tempos non habia autobúses e os nenos/as tiñan que ir andando , daquela tampouco habia comedor escolar e os nenos tiñan que levar a súa comida nunha bolsiña da súa casa . Pero na escola as 12:00 horas da maña dábanlles os nenos un basiño de leite en pó, e a saída un trozo de queixo de castela. Habia primeiro unha mestra chamada dona Vicenta que era a avóa do doutor Angel Puga Martínez que actualmente é médico e rexidor do pobo do Cádabo . Cara o ano 1.965 a mestra dona Vicenta xubilase e queda o cargo Paz Varela que foi nacída en Ousá ,Friol . Actualmente esta propiedade e de Emerita Ares e Manuel Buján. 

Informante:Ángel Ares López 
Idade:87 anos

Relación:Veciño 
Casa:Do Soldado
Lugar: Lousado  
Parroquia: X
  
 

10 de feb. de 2011

O peite de ouro


Nunha fonte no medio do monte, saía todas as mañás unha princesa moi fermosa a peitear os seus cabelos cun peite de ouro.
Un día pousou o peite nun penedo e un cabalo colleuno coa boca. Xa na casa dos seus amos estes decatáronse de que o peite non era seu e entón dixo o amo:
--Mira meu cabaliño se ti me levas onde encontraches ese peite eu dareiche o que ti queiras!.
O cabalo nin corto nin perezoso respondeu:
--Quero cinco horas de pasto ao día e unha lata de pienso.
--Bueno farase o que ti queiras... pero... veña axiña que non hai tempo que perder!.
E os dous marcharon cara ao monte, pero a princesa xa desaparecera- debeu ser polo peite-.
Logo cando chegaron á casa o amo mirou á muller, que dera a luz nun palleiro mentres que lle daba de comer aos animais, pero o neno que esperaba, viña morto.
Moita xente di que sería unha maldición.
Recollido por: Daniel López Ramos
Xiá
Contado por: Xosé bisavó 78 anos de Teixeiro ( A Coruña)